Türkçe sesleri neden kendimiz eğittik

Türkçe'nin seslendirmeyi zorlayan tarafı

Türkçe sondan eklemeli bir dil. Bir kelime, aldığı eklerle uzadıkça vurgunun yeri değişir. "Ev", "evde", "evdeki", "evdekiler" — dördü de farklı vurgulanır. Türkçe'yi çok dilli bir modelin bir dili olarak öğrenen sistemler bu kaymayı çoğu zaman yakalayamaz; vurguyu kelimenin kökünde bırakır.

İkinci sorun soru cümlelerinde. Türkçe'de soru, tonlamayla değil soru ekiyle kurulur ama tonlama yine de değişir. "Randevunuz var mı" cümlesindeki ton, İngilizce bir soru cümlesinin tonundan farklıdır. Yanlış tonlanan bir soru, telefonda konuşan kişiye kendisine soru sorulduğunu hissettirmez.

Üçüncüsü ve telefonda en can sıkıcı olanı: özel isimler, adresler ve sayılar. Türkçe bir adresi doğru okumak, kısaltmaları açmayı, sokak isimlerindeki tamlamaları doğru bölmeyi ve sayıları bağlama göre okumayı gerektirir. "5" bazen "beş", bazen "beşinci", bazen tek tek okunacak bir rakamdır.

Ne yaptık

Türkçe için kendi seslerimizi eğittik. Bu, hazır bir modele Türkçe metin vermek değil; profesyonel seslendirme sanatçılarının kayıtlarından yola çıkarak telefon konuşması için ses üretmek. Telefon konuşması ayrı bir alan: dar bant, gürültülü ortam, karşıdaki kişinin ekranı yok, tek ipucu ses.

Buna ek olarak telaffuz düzeltmeleri (pronunciation override) katmanı çalışıyor. Marka isimleri, sektöre özel terimler, kısaltmalar — bunların nasıl okunacağı ajan bazında tanımlanabiliyor ve karşılama, kapanış, sık sorulan soru ve hatırlatma akışlarının hepsinde aynı şekilde uygulanıyor.

Ölçmediğimiz şeyi iddia etmiyoruz

Türkçe seslendirme kalitesini rakiplerle karşılaştıran yayınlanmış bir ölçümümüz yok. Böyle bir ölçüm yapmak istiyoruz ve yöntemini hazırlıyoruz; ama ölçmeden "en iyisi biziz" demek, bu yazıda anlattığımız sorunun kendisine katkıda bulunmak olurdu.

Şimdilik önerimiz basit: kendi senaryonuzu, kendi marka isminizi, kendi adres bilginizi yazın ve dinleyin. Türkçe seslendirmede fark, kataloglarda değil, gerçek bir cümlenin içinde duyulur.